sobota, 01 grudzień 2012 09:01

List na Adwent 2012

List przełożonej generalnej m. Franciszki Sagun na Adwent 2012

Warszawa, Adwent 2012

Kochane Siostry,

w pierwszą niedzielę grudnia razem z całym Kościołem wchodzimy w czas Adwentu i tym samym w nowy rok liturgiczny. Tegoroczny Adwent, jak i cały rok liturgiczny, dzięki ogłoszonemu w Kościele Rokowi Wiary będziemy mogły przeżywać z większą świadomością i zaangażowaniem, odkrywając wciąż na nowo Boże tajemnice objawione w całej historii zbawienia.

 

Cztery kolejne niedziele adwentowe roku C pomogą nam wejść w klimat oczekiwania i podpowiedzą, co należy czynić, aby nie przeoczyć Bożego nawiedzenia w naszym życiu. Ewangelia pierwszej niedzieli zachęca, aby nie tracić ufności i nie trwożyć się w obliczu niepowodzeń i kataklizmów, które nawiedzają ziemię, ale „nabrać ducha i podnieść głowę” i co najważniejsze, „czuwać i modlić się w każdym czasie” (por. Łk 21,36). Ewangelia drugiej i trzeciej niedzieli ukazuje ostatniego proroka Starego Testamentu Jana Chrzciciela, który poprzedza przyjście zapowiedzianego Mesjasza. Jan Chrzciciel w sposób jednoznaczny wzywa do nawrócenia i zapowiada bliskie nadejście Królestwa Niebieskiego. Ostatnia niedziela adwentowa ukazuje Maryję, która dzięki wierze staje się Matką oczekiwanego Mesjasza i jest wzorem dla każdego człowieka na drogach jego wiary. To o Niej podczas nawiedzenia św. Elżbieta powie: „Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana” (Łk 1,45).

Czas Adwentu jest drogą wiary, na której czuwając na modlitwie i pełni wdzięczności oczekujemy z ufnością zapowiedzianego powrotu Chrystusa w chwale i przygotowujemy się do przeżywania radosnej pamiątki Jego pierwszego przyjścia w naturze ludzkiej. To nasze oczekiwanie na przyjście Jezusa powinno być źródłem radości. Adwent też przypomina nam, że całe nasze życie jest czekaniem. Człowiek, który w życiu już na nic nie czeka, jest nieszczęśliwy. Nasze życie staje się piękne dlatego, że jest czekaniem, dążeniem do czegoś, czekaniem na kogoś. Dla nas jest przede wszystkim czekaniem na przychodzącego Chrystusa.

Czas Adwentu jest jakby przerzuceniem mostu pomiędzy pierwszym i ostatecznym przyjściem Chrystusa. Żyjąc w „oczekiwaniu”, należy jednak pamiętać, że On jest tym, który JEST i który wciąż przychodzi. Także i dla nas aktualne są wciąż zapewnienia Jezusa z Wieczernika, tuż przed odejściem do domu Ojca: „Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28,20), a także te z Apokalipsy św. Jana: „Oto stoję u drzwi i pukam, jeśli ktoś usłyszy głos mój i otworzy drzwi, wstąpię do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną” (3,20).

Otwórzmy więc drzwi naszego serca na przyjęcie wciąż przychodzącego Pana. Każda Eucharystia jest czasem na to odpowiednim i każde pochylenie się nad Słowem Bożym, o ile jest ono przyjmowane z wiarą. Możemy także spotkać Chrystusa w najmniejszym geście miłości okazanym innym, świadcząc w ten sposób naszą miłość Jemu samemu. „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”, powie Jezus na Sądzie Ostatecznym (Mt 25, 40). W ten też sposób stają się prawdziwe dla nas słowa św. Pawła z Listu do Galatów, że „wiara działa przez miłość” (2,6). Obyśmy umiały wyznać nasze Credo nie tylko w uroczystych momentach celebracji liturgicznej, ale także w całym naszym życiu, niezależnie od tego, co nas spotyka i co przeżywamy.

Niech więc Adwent ożywi naszą wiarę i pobudzi naszą wolę do wyznania i głoszenia Chrystusa całym naszym życiem. Niech nasze adwentowe oczekiwanie Chrystusa będzie przeniknięte radością i wdzięcznością. Pan jest blisko!

„Przyjdź, Panie Jezu, przyjdź! Maranatha!”

 

* * *

Przy okazji tego listu pragnę przekazać Siostrom kilka informacji z życia Zgromadzenia:

W Tanzanii 5 stycznia 2013 r. rozpocznie nowicjat 6 postulantek, a dnia następnego 12 nowicjuszek złoży pierwszą profesję, 7 sióstr profesję wieczystą i ok. 30 juniorystek ponowi swoją profesję czasową. W Mkiwa 1 października br. zostało przyjętych 15 kandydatek, a 8 wcześniej przyjętych kandydatek rozpoczęło postulat. Otoczmy te nasze Siostry na kontynencie afrykań­skim szczególną pamięcią modlitewną, prosząc dla każdej z nich o potrzebne łaski i Boże błogosławieństwo dla Sióstr odpowiedzialnych za formację na każdym etapie życia zakonnego.

W Polsce, na własną prośbę, s. Bernardyna Niedziela – profeska wieczysta – uzyskała z Watykanu indult zwalniający ze ślubów i 21 października br. opuściła Zgromadzenie. Pragnę prosić wszystkie Siostry o otoczenie s. Bernardyny serdeczną modlitwą.

16 listopada br. wróciła do Polski, po ponad rocznym pobycie w Boliwii, s. Grażyna Otlewska. Wysokogórski klimat Oruro okazał się zbyt trudny do zaakceptowania przez jej organizm. Po trzech miesiącach pobytu w Polsce, jeżeli Bóg pozwoli, s. Grażyna wróci do Ameryki Łacińskiej – tym razem do Argentyny, na miejsce pracy s. Sebastiany Portillo, która zastąpi ją w Boliwii.

W wielu naszych wspólnotach z okazji rozpoczętego Roku Wiary odbyły się piękne celebracje związane z intronizacją Słowa Bożego. Są też organizowane konferencje i dni skupienia dla pogłębienia naszej wiary i modlitewnego rozważania Słowa Bożego (Lectio Divina). Za podjęte inicjatywy we wspólnotach i prowadzonych dziełach serdecznie dziękuję i zachęcam wszystkie Siostry do dobrego wykorzystania tego szczególnego czasu łaski. Niech to nasze zaangażowanie w pogłębione życie duchowe i apostolskie będzie skromnym wkładem w troskę całego Kościoła o nową ewangelizację.

Serdecznie pozdrawiam każdą Siostrę i wszystkie nasze wspólnoty rozsiane po całym świecie, z serca błogosławię –

(-) m. Franciszka Sagun

Czytany 1473 razy Ostatnio zmieniany środa, 16 marzec 2016 20:29