wtorek, 21 luty 2012 12:37

List na Wielki Post 2012

List przełożonej generalnej m. Franciszki Sagun na Wielki Post 2012

Warszawa, Wielki Post 2012

Kochane Siostry,

na początku Wielkiego Postu kieruję do Sióstr słowa zachęty, aby ten szczególny okres roku liturgicznego przeżyć z większą świadomością i intensywnością. Wciąż na nowo pytajmy same siebie o kształt naszej odpowiedzi na powołanie do wyłącznej służby Bogu w Kościele i w dzisiejszym świecie.

 

 

Czy zaproszenie Chrystusa do pójścia za Nim drogą rad ewangelicznych znajduje czytelny wyraz w konkrecie naszego życia? Czy rzeczywiście jesteśmy osobami, które żyją Słowem Bożym i wprowadzają w czyn wskazanie Jezusa: „Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech codziennie bierze swój krzyż i niech Mnie naśladuje” (Łk 9,23)? Są to słowa skierowane do wszystkich wierzących, ale w szczególny sposób stają się programem życia osób, które świadomie i dobrowolnie pragną z bliska iść za Jezusem i kształtować swoje życie na podobieństwo Jego życia.

Wielki Post, koncentrując naszą uwagę na osobie Jezusa Chrystusa, tym samym pomaga stopniowo uwalniać się od rzeczy zbytecznych, nieistotnych, małych, które niejednokrotnie pochłaniają całą naszą uwagę i zniewalają. Jest to czas szczególnej łaski, także dzięki bogactwu Słowa Bożego, ofiarowanego przez Kościół w niedzielnej i codziennej liturgii. Bądźmy więc otwarte i czujne, trwajmy na modlitwie razem z Jezusem, który nas zaprasza do intymności z Nim i który jednocześnie przestrzega: „Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie” (Mt 26,41). Także Matka Założycielka w medytacji na środę popielcową nam przypomina, że w tym okresie „nie chodzi o rzeczy nadzwyczajne, o jakieś specjalnie wymyślone pokutne uczynki, ale o to, by całe nasze życie wziąć w karby przez ściślejsze czuwanie nad sobą” – i dodaje: „Chcę więc być ściślejsza w punktualności, pilniejsza w pracy, usłużniejsza dla innych, gorliwsza w modlitwie, w złączeniu z Bogiem”.

Ojciec Święty Benedykt XVI w tegorocznym Orędziu na Wielki Post zaraz na wstępie pisze, że „Wielki Post ponownie daje nam sposobność do refleksji nad tym, co stanowi centrum życia chrześcijańskiego – miłością. Jest to bowiem odpowiedni czas, abyśmy z pomocą Słowa Bożego i sakramentów odnowili naszą drogę wiary, zarówno osobistą, jak i wspólnotową. Jest to droga pod znakiem modlitwy i dzielenia się, milczenia i postu, w oczekiwaniu na radość paschalną”.

Dla nas, urszulanek Serca Jezusa Konającego, jest to czas szczególnego trwania przy Bożym Sercu, czas wsłuchiwania się w Jego pragnienia i pogłębiania osobistej z Nim więzi, po to, aby razem z Nim iść do tych, którzy się źle mają, którzy chcą w nas ujrzeć miłosierne oblicze Boga, który niestrudzenie, także i dziś, szuka i zbawia człowieka. To dzięki także naszej posłudze głoszenia słowem i czynem miłości, cierpienia, ofiary, Królestwo Boże jest zasiewane i umacniane w sercu dzieci i młodzieży, w sercu każdego spotkanego człowieka. Niech nam towarzyszą w tym okresie słowa naszej Świętej Matki Założycielki: „Bądźcie jak jasny promień słońca, które dla każdego stworzenia ma ciepło i światło. Trudności życia codziennego, zmęczenie, niedomaga­nia nie powinny nas powstrzymywać od okazywania czynnej miłości bliźniemu ani też zmniejszać zapału w staraniu o to, by wszystkim dokoła nas było dobrze”.

* * *

Przy okazji tego listu pragnę serdecznie podziękować Siostrom za modlitewną pamięć podczas mojego pobytu, w styczniu br., w krajach Ameryki Łacińskiej. Spotkałam się osobiście ze wszystkimi siostrami pracującymi w Brazylii, Boliwii i Argentynie. Miałam okazję uczestniczenia w dorocznych spotkaniach sióstr w Brazylii i Argentynie, podczas których rozmawiałyśmy o ważnych sprawach dotyczących życia duchowego sióstr i wspólnot i przeżywanych trudnościach. Zapoznałam się z zaangażowaniem apostolskim sióstr i wspólnot w Kościół lokalny i środowiska, tam gdzie żyją i pracują. Był też czas na refleksję nt. Słowa Bożego w życiu i duchowości naszej Matki Założycielki i naszego Zgromadzenia, i na dzielenie się wiadomościami z życia całego Zgromadzenia. W Brazylii odwiedziłam trzy wspólnoty w regionie Mato Grosso i przy tej okazji poznałam najmłodszą wspólnotę w Cuiaba, która powstała w lipcu 2010. W Boliwii natomiast, oprócz rozmów z siostrami i wspólnej refleksji nad kształtem naszej posługi w diecezji i Kościele lokalnym, spotkałam się z ks. biskupem K. Białasikiem i niektórymi kapłanami pracującymi w tym kraju, a także z grupą dziewcząt, które systematycznie spotykają się w naszym domu. Niektóre z nich poważnie myślą o podjęciu drogi życia zakonnego.

Dziękuję wszystkim Siostrom Ameryki Łacińskiej za klimat spotkań, za otwartą i szczerą postawę podczas rozmów indywidualnych, za wzajemną życzliwość i wolę rozwiązywania trudnych spraw na drodze dialogu i poszukiwania tego, co łączy. Dziękuję za poczucie jedności z całą naszą Rodziną Zakonną i głębokie pragnienie realizowania naszego urszulańskiego charyzmatu.

W grudniu ub. roku s. Marie-Thérèse Vallet na moją prośbę przebywała w Tanzanii. Podczas trzytygodniowego pobytu w Mkiwa prowadziła spotkania formacyjne dla różnych grup sióstr, zwłaszcza tych, które przygotowywały się do uroczystości zakonnych: przyjęcia do nowicjatu, pierwszej i wieczystej profesji zakonnej oraz ponowienia profesji czasowej. Przy tej okazji odwiedziła kilka wspólnot i zapoznała się z życiem i pracą sióstr, a także warunkami życia okolicznej ludności.

Siostra Incoronata Lemmo, przełożona centrum Tanzanii, po dość długim okresie chorowania i niepewności o stan zdrowia dzięki Bogu powróciła do swoich obowiązków. Prosiła, aby serdecznie podziękować Siostrom za modlitwę w jej intencji.

W IV Niedzielę Wielkanocną – Niedzielę Dobrego Pasterza przypada 49. Światowy Dzień Modlitw o Powołania. Jest to dobra okazja do tego, by przybliżyć wiernym istotę i sens powołania do życia konsekrowanego, tak często przedstawianego w mediach w fałszywym świetle. Zachęcam, by wszystkie Siostry, którym zależy na nowych powołaniach i które czują się na siłach, wyruszyły tego dnia do różnych, niekoniecznie bardzo oddalonych parafii czy środowisk (np. akademickich) i opowiedziały krótko o sensie i pięknie konsekracji zakonnej. Może to obudzi w niejednym sercu pragnienie służby Bogu w ten właśnie sposób. Można przy okazji zabrać obrazki z modlitwą za wstawiennictwem św. Urszuli, czy nasze broszurki powołaniowe, których mamy jeszcze duże ilości.

Piszę o tym już teraz, by Siostry miały czas zaplanować te spotkania i poumawiały się zarówno we wspólnotach, jak i z właściwymi proboszczami. Jestem przekonana, że wsparcie modlitewne ze strony Sióstr Chorych i tych, których nie stać na publiczne występowanie, przyniesie owoce.

Maryi, wiernej Służebnicy Pana, i naszej Świętej Matce Założycielce zawierzam całe nasze Zgromadzenie, każdą wspólnotę i każdą Siostrę, prosząc dla każdej z nas o wzrastającą gorliwość i oddanie się sprawom Pana, a także o dar nowych powołań.

Serdecznie pozdrawiam –

(-) m. Franciszka Sagun

Czytany 1670 razy Ostatnio zmieniany środa, 16 marzec 2016 20:32