Rozmyślanie na środę X tygodnia zwykłego
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić».
/Mt5, 17/Posłuszeństwo wyrasta z pokory uznającej naszą małość wobec woli wyższej, woli Bożej, wyrażonej nam przez stworzenie. Jest ono największym aktem czci i hołdu oddanym Panu i Bogu naszemu, ponieważ przez nie poddajemy się Mu w poczuciu zupełnej zależności. Prawdziwe życie z Bogu musi być ofiarą całopalną, a staje się nią tylko przez posłuszeństwo, które pomaga nam wykorzenić do szczętu własne egoistyczne „ja”. Warto zapytać własnego sumienia, jak wygląda codzienna wierność temu wyzwaniu. Rzadko stajemy przed koniecznością wielkich i spektakularnych poświęceń, jednak codziennie mamy mnóstwo okazji do spełniania małych aktów posłuszeństwa. Tymi drobnymi krokami są wierność codziennym obowiązkom oraz przyjmowanie życiowych zdarzeń jako wyrazu woli Bożej – czy zatem korzystam z tych okazji do wewnętrznego rozwoju?