Rozmyślanie na XIV niedzielę zwykłą
W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie.
Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić.
Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem słodkie jest moje jarzmo, a moje brzemię lekkie».Jezu cichy i Serca pokornego, uczyń serce moje według Serca Twego! Serce Jezusa, przychodzę do Ciebie, by wpatrywać się w przykład Twej cichości i pokory, by móc Cię naśladować i stać się, jak Ty, cicha i pokorna. Daj mi poznać Twoje Serce, a potem daj mi poznać moje serce. Twoje, abym coraz bardziej podziwiała Twą cnotę, Twą pokorę – moje, bym coraz lepiej poznała, jak wiele mi brakuje, by stać się choć trochę do Ciebie podobna. Serce Twoje bardziej niż my odczuwa niewdzięczność, złość, złośliwość, zazdrość faryzeuszów i doktorów Prawa, ale Ty, cichy, nie narzekasz, nie złorzeczysz, nie wyrządzasz im krzywdy i nie myślisz o tym, by się zemścić. Bynajmniej, zawsze cichy, darowujesz, zapominasz, milczysz.