Rozmyślanie na Przemienienie Pańskie
Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego, Jana, zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: Twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. / Mt 17, 1-2/
Jeśli ktoś chce… Oto dobroć Jezusa! On, Pan, my – poddani, może rozkazywać, a jednak zostawia nam wolną wolę, swobodę. Mogę iść za Nim z miłości, z czystej miłości – nie z musu. Mogę też pójść za czymś innym – za światem, za grzechem, jeśli chcę. Pan Jezus nawet na takie szaleństwo z mojej strony pozwala. „Jeśli tylko chcę!” Chce mi dać sposobność miłowania Go ponad wszystko, okazania Mu swej miłości przez to, że dobrowolnie wyrzekam się świata i idę za Nim.
O Panie, rozumiem ogrom Twej miłości wyrażonej w słowach: „Jeśli kto chce iść za Mną”. Patrz, Jezu mój, chcę iść za Tobą dobrowolnie, z miłości, bo wiem, żeś Ty moje wszystko, moje szczęście, moja radość. Chcę pocieszać Cię swą wierną miłością, bo wiem, że wielu jest takich, którzy nie chcą iść za Tobą i tym ranią Twoje kochające Serce!
Chcę iść za Tobą całą siłą mojej woli, choćby droga, którą mnie prowadzisz, była usłana cierpieniem. O Jezu, wzmocnij wolę moją – chcę iść za Tobą! Bez Ciebie całe życie moje byłoby bez wartości, bez uroku, byłoby puste, bezcelowe. Chcę więc iść za Tobą. Ty prowadź, nie pytam się, dokąd, byleby być przy Tobie, bliziutko Ciebie, o Jezu mój, Panie mój i wszystko moje!