Rozmyślanie na sobotę XXVI tygodnia zwykłego
«Ojciec mój przekazał Mi wszystko. Nikt też nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec; ani kim jest Ojciec, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić». /Łk 10, 22/
Ojciec Niebieski kocha Syna Bożego bezgraniczną miłością, a Jezus kocha nas tak samo. O Jezu, jak wielka jest Twoja miłość do nas! Pokazujesz, że jest ona nieskończona, skoro kochasz nas tak, jak Twój Ojciec kocha Ciebie. Prawdziwie, Psalmista miał rację, gdy wychwalał człowieka: „Uczyniłeś go niewiele mniejszym od istot niebieskich, chwałą i czcią go uwieńczyłeś” (Ps 8, 6).
Jak my odpłacamy za tę wielką miłość? Panie Jezu, Ty wiesz, że pragnę kochać Cię tak, jak tylko potrafię. Dlatego muszę teraz skupić się na tym, aby moja miłość przejawiała się w czynach. Nie zawsze potrafię wzbudzić w sobie uczucia, ale zawsze z dobrą wolą mogę podejmować działania, które będą dowodem mojej miłości do Ciebie. Będę często zachęcać się do pogłębiania przyjaźni z Jezusem, którego szczerze kocham. Często też będę powtarzać – za siebie i za innych: „Słodkie Serce Jezusa, prosimy Cię gorąco, spraw, byśmy kochali Cię coraz, coraz więcej!”.