Rozmyślanie na niedzielę XXVII tygodnia zwykłego
Apostołowie prosili Pana: «Dodaj nam wiary». Pan rzekł: «Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: „Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze”, a byłaby wam posłuszna.
Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: „Pójdź zaraz i siądź do stołu”? Czy nie powie mu raczej: „Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił”? Czy okazuje wdzięczność słudze za to, że wykonał to, co mu polecono?
Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”».Jezu, jak wielka jest łaska wiary świętej, łaska niezasłużona, którą mi na krzyżu wyjednałeś. Dar najcenniejszy, bo bez wiary nie mogę znać Boga ani widzieć przed sobą wieczności. Bez wiary życie jest bez wartości, śmierć straszna, zamknięte rozkosze nieba – źródło miłości Bożej, zdrój pociech świętych i świętej wesołości. Powinnam łaskę wiary nie tylko sobie wysoko cenić, ale i na nią zapracować! Więc muszę za nią często i gorąco Panu Bogu dziękować.
Pamiętać powinnam, że wiara jest łaską niezasłużoną, że za nią trzeba nam zawsze dziękować i zawsze o pomnożenie jej prosić. Wierzę, Jezu mój, wzmocnij wiarę moją!