Rozmyślanie na II poniedziałek adwentu
Wszedłszy do Niej, anioł rzekł: «Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami».
/Łk 1, 28/Kościół Święty w zachwycie miłości woła do Ciebie, o Matko: Niepokalana, Nienaruszona, Przeczysta Maryjo! I my, nędzne, małe, grzeszne stworzenia, łączymy nasze głosy z głosem Kościoła. Całe nasze jestestwo cieszy się Twą wielkością, Matko nasza!
Tyś cała Boża, każda Twa myśl, każde uderzenie serca, każde słowo, każdy krok, każdy uczynek – wszystko w Tobie dążyło do Boga. Ziemia do Ciebie nie przylgnęła wcale. Bez grzechu poczęta, bez grzechu znaleziona w chwili błogosławionej śmierci – i dlatego wniebowzięta, ukoronowana w niebie i wybrana na Matkę Syna Bożego. Bez grzechu – to Twoja wielkość, Twoja czystość, Twoja niewinność. Oto blask niebiański, który Cię otacza. Bezgrzeszność Twoja utworzyła tę świętą próżnię, którą Bóg mógł napełnić swą łaską. Łaskiś pełna, bo żaden grzech nie zajmował miejsca w Twej duszy przeczystej.
Wpatrywanie się, o Maryjo, w Twoją cudowną Niepokalaność, czyż nie powinno napełnić naszych serc pragnieniem: O Panie, raczej umrzeć aniżeli Ciebie choćby najmniejszym grzechem obrazić! Czy nie powinniśmy wyprosić sobie u Matki naszej najlepszej wielkiego wstrętu do grzechu, choćby najmniejszego? Nie możemy uczynić większej radości Matce naszej, jak przynosząc Jej w ofierze to mocne postanowienie.
O, Matko cudnej piękności! Sercem wolnym od grzechu, sercem skruszonym i uniżonym chcemy wznosić się ku Tobie na skrzydłach najczulszej miłości. Tyś Matką naszą!