Rozmyślanie na sobota II tygodnia po Narodzeniu Pańskim
«Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana». Zwinąwszy księgę, oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Niego utkwione.
/Łk 4, 18-20/
Z woli Bożej otwiera się księga właśnie w tym miejscu, które odnosi się bezpośrednio do Chrystusa Pana. Spoczywa nad Nim Duch Boży. On, złączony nierozerwalnie z Ojcem i Duchem Świętym, jest Bogiem – drugą Osobą Trójcy Przenajświętszej, która stała się ciałem, aby zamieszkać pośród nas. To Mesjasz posłany przez Ojca Niebieskiego, by głosić światu Dobrą Nowinę. Jakże uboga jest dusza, która nie zna Boga i nie uświadamia sobie, że ma w niebie Ojca tak dobrego, że nigdy nie zapomina On o żadnym ze swoich dzieci. Smutny jest los kogoś, kto nie posiada daru prawdziwej wiary. To właśnie z miłości do nas Jezus przyszedł na świat – aby przynieść nam zbawienie i światło wiary. Przybył, by leczyć złamane serca, brać na swe ramiona zbłąkane owieczki i podawać rękę tym, którzy upadli pod ciężarem własnych grzechów. O tak, Panie, Ty jesteś dla nas tym wszystkim! Dlatego musimy nieustannie składać Ci dziękczynienie i kochać Cię z głębi naszych serc, z każdym dniem coraz goręcej.