Dzień Życia Konsekrowanego to nie tylko wspomnienie Ofiarowania Pańskiego, ale święto wszystkich tych, którzy postanowili zaryzykować i pójść za głosem serca, który szeptem wzywał do czegoś „więcej”. Często patrzymy na życie konsekrowane przez pryzmat tego, co „oddane”, a zapominamy o tym, co „odnalezione”.
Święty Jan Paweł II w adhortacji Vita Consecrata przypomina nam, że sercem tego życia nie jest sztywna dyscyplina, ale zachwyt nad pięknem Boga. Osoba konsekrowana to ktoś, kto pozwolił się „dotknąć” Chrystusowi i nie może już o tym zapomnieć. To właśnie z tego dotyku rodzi się radość, której świat nie może ani dać, ani odebrać.Papież pisze o tym niezwykle głęboko:
Życie konsekrowane jest powołane, aby w każdym czasie ukazywać to, co w Jezusie Chrystusie jest najpiękniejsze. […] Ma ono ukazywać światu, jak wielką radością jest przebywanie z Panem i jak bardzo miłość Boża potrafi wypełnić serce człowieka, czyniąc je zdolnym do kochania wszystkich.(por. VC, 16. 109)Dlaczego to życie jest radosne? Bo nie opiera się na własnych siłach, ale na byciu kochanym. Radość osób konsekrowanych to „Ewangelia wcielona” – dowód na to, że Bóg wystarcza, by człowiek czuł się spełniony. W świecie, który często goni za ulotnymi przyjemnościami, życie konsekrowane staje się cichym, ale radosnym drogowskazem wskazującym na Niebo.
Dziś dziękujemy wszystkim siostrom, braciom i osobom świeckim konsekrowanym za ich świadectwo. Wasza obecność przypomina nam, że Bóg jest Pięknem, które ratuje świat.