Rozmyślanie na święto Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana
Jezus z uczniami przyszedł do posiadłości zwanej Getsemani i rzekł do nich: «Usiądźcie tu, Ja tymczasem odejdę i tam się pomodlę». Wziąwszy z sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza, począł się smucić i odczuwać trwogę.
/ Mt 26, 36-37/Jezus zostawił większość apostołów, chcąc oszczędzić im widoku swego smutku i bolesnego konania. Jakże dobry jesteś, o Jezu, a Twoja miłość jest tak przezorna w trosce o innych. Powinnam kochać Cię, o słodki Panie, za Twoją bezgraniczną dobroć i z ufnością oraz spokojem przyjmować ją w sercu. Twoja miłość czuwa nade mną, zna moją słabość i nie doświadcza mnie ponad siły. Mogę trwać w pokoju u stóp mojego Pana, bo On wziął na siebie to, co najcięższe, aby mnie ocalić od nadmiernego ciężaru. Naucz mnie, Jezu, brać na siebie to, co trudniejsze, by innym pozostawiać to, co lżejsze i niosące radość.