Rozmyślanie na sobotę IX tygodnia zwykłego
Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na swe utrzymanie».
/Mk 12, 43-44/Zastanówmy się nad próżnością faryzeuszów, którzy dają jałmużnę w tym celu, aby ludzie ich widzieli. Jałmużna ta nie przysparza im zasług, bo próżność wszystko psuje. Próżność jest wielką nieprzyjaciółką pokory i łatwo wślizguje się do ludzkiego serca pod pozorami dobra i gorliwości. Człowiek powinien mieć jedno pragnienie – przypodobać się Panu Bogu i tylko Jemu samemu. Jeżeli pozwolimy próżności się rozpanoszyć, wtedy dusza coraz bardziej zajmuje się sprawami ziemskimi zamiast Bożymi. Dusza oddana próżności, pragnieniu uznania i podobania się ludziom traci słodycz obcowania z Bogiem oraz wewnętrzny pokój. O Jezu mój, chcę z miłości ku Tobie walczyć z każdym najmniejszym przejawem próżności!