Rozmyślanie na wspomnienie św. Królowej Jadwigii
Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami: «Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie».
/Mt 5, 1-3/O dobry Jezu, chcę mieć w sobie ubóstwo ducha, czyli prawdziwą pokorę. Nie chcieć posiadać, nie pragnąć bycia kimś wielkim ani nie szukać pierwszeństwa – czy to naprawdę zbyt wygórowane wymagania dla ludzkiej natury, skoro Chrystus obiecuje za to Królestwo Niebieskie? Czy mogę zaniedbywać pracę nad sobą, zwłaszcza tę nad rozwijaniem wewnętrznego ubóstwa i pokory? Chcę za świętym Janem od Krzyża powtarzać: „nic nie posiadam, do niczego nie mam prawa, nic mi się nie należy, nicość niczego nie żąda i niczego nie oczekuje…”. To piękne, gdy ubóstwo ducha tak bardzo oczyszcza serce ze wszystkiego, co ziemskie, odrywa od ziemi i kieruje ku Bogu. Kiedy człowiek wyzbywa się egoizmu w poczuciu własnej małości, rozwija się wewnętrznie i staje się zdolny wołać z głębi serca, w pełnej prawdzie: „Bóg mój i wszystko moje!”