Najbardziej poruszającym momentem liturgii Wielkiego Piątku jest adoracja Krzyża. Krzyż, zasłonięty fioletowym suknem, wnosi się uroczyście przed ołtarz. Powoli zostają odsłonięte jego ramiona, i słyszymy wezwanie: Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata, na które odpowiadamy: Pójdźmy z pokłonem.
Krzyż zostaje wyeksponowany w widocznym i dostępnym miejscu, aby każdy mógł podejść i oddać mu cześć. Klękamy przed krzyżem, całujemy krzyż, skłaniamy na krzyżu głowę. To ważne, ale tylko zewnętrzne znaki oddania pokłonu. To, co najistotniejsze, to składać hołd nawróceniem serca i gotowością służby Jezusowi, utożsamiającemu się z każdym człowiekiem. Może pomocą w budzeniu i dynamizowaniu tej gotowości będą rozważania św. Urszuli Ledóchowskiej z VII prośby Testamentu: „Dzieci moje najdroższe, (…) pamiętajcie o tym, że na świętym pniu Krzyża świętego wyrosły wszelkie najdroższe sercu ludzkiemu nabożeństwa. Jezus Ukrzyżowany męką i śmiercią swą wysłużył nam tę największą ze wszystkich łask – łaskę Przenajświętszego Sakramentu. (…) Na krzyżu dał sobie przebić Serce, by Ono stało się dla nas ucieczką i ochroną, i rajem duszy, by Ono zawsze dla nas było otwartym źródłem łask i miłości. Z wysokości krzyża dał nam Jezus Maryję za Matkę, dał nas Maryi za dzieci. Z wysokości krzyża spłynęły na świętych łaski. (…)
Wszystko, co dobre, wzniosłe, święte…, z krzyża na świat spłynęło, bo to wszystko Chrystus na krzyżu męką i śmiercią swą nam wysłużył.”