Rozmyślanie na niedzielę VI tygodnia wielkanocnego
Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze – Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie. Nie zostawię was sierotami. Przyjdę do was. Jeszcze chwila, a świat nie będzie już Mnie widział. Ale wy Mnie widzicie; ponieważ Ja żyję, i wy żyć będziecie. W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was.
/J 14, 15-21/On nas nie zostawi sierotami…
Jakiś Ty dobry, o Jezu, jak bardzo nas kochasz i czulszy jesteś dla nas! Ale ja tak mało odczuwam Twoją miłość, tak mało ją rozumiem. I dlatego tak obojętna jestem dla Jezusa, który mnie tak gorąco kocha.
Dziwna to rzecz, tak czuła jestem na objawy miłości stworzeń, staram się odwdzięczyć za każdy mały dowód przywiązania ludzkiego, a nie wzrusza mnie ogrom miłości Jezusa, nie staram się na tę miłość zasłużyć i nie oddaję miłości za miłość. Jezu, czemu jestem taka zimna? O, weź, weź serce moje i rozpal w nim ogrom Twej świętej miłości.