Rozmyślanie na czwartek V tygodnia wielkanocnego
«Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości.
To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna».
/J 15, 9 -11/Jezus idzie na mękę, na śmierć straszną i haniebną. Nawet w tych chwilach pełnych trwogi myśli o tym, by zapewnić apostołom radość. Wesołego dawcę kocha Bóg. Dlatego pragnę wytrwale ćwiczyć się w świętym, Bożym weselu, które powinno nieustannie panować w duszy oddanej Jezusowi.
Święte, Boże wesele wydaje się czymś drobnym, a jednak jest elementem koniecznym w dążeniu do uświęcenia duszy. To wielka cnota, ponieważ często wymaga całkowitego zaparcia się siebie i zapomnienia o sobie. Dusza napełniona świętym weselem z natury jest gorliwsza niż ta, której tego brakuje. Taka dusza staje się promykiem szczęścia dla swojego otoczenia.
Ileż dobrego potrafi uczynić uśmiech na ustach! On koi rany, wlewa ufność w serca strapione, rozjaśnia życie zaciemnione smutkiem, podnosi ku niebu, pociąga ku Bogu. Uśmiech Bożego wesela to promień z nieba – przynoszący światło, ciepło i świętą radość.
To święte wesele jest jednak owocem wielkiego wysiłku. Wypływa z trwania w miłości Bożej, która unosi się ponad biedy, troski i kłopoty życia doczesnego, i cieszy się Bogiem – Jego chwałą, świętością i wielkością.
Jezu, spraw, aby Twoja miłość wzbudziła w moim sercu gorącą miłość ku Tobie. Aby w niej mogła odnaleźć źródło świętego wesela, rozjaśniającego całe moje życie światłem niebiańskim. W tym świetle niech zbledną troski i kłopoty.