Rozmyślanie na środę IX tygodnia zwykłego
«Co się zaś tyczy umarłych, że zmartwychwstaną, to czy nie czytaliście w księdze Mojżesza, tam gdzie mowa o krzewie, jak Bóg powiedział do niego: „Ja jestem Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba”? Nie jest On Bogiem umarłych, lecz żywych. Jesteście w wielkim błędzie».
/Mk 12, 26-27/Jeżeli do Jezusa garnąć się będziemy, zawsze, nawet w najciemniejszych chwilach życia, przyświecać nam będzie jasny promyk radości. Ale musimy mieć to przeświadczenie, że On jest naszym życiem i zmartwychwstaniem. I tak jest, albowiem żyjąc w Boskim Sercu, w Nim mając schronienie i miejsce spoczynku, razem z Nim i w Nim znajdziemy życie – i to nie życie krótkotrwałe, ale wieczne. Żyjąc z Jezusem, zabezpieczamy sobie zmartwychwstanie, bo Serce Jezusa tchnie w nas tchnienie wieczności. Czy nie jest pociechą w każdym strapieniu myśl, że zło przeminie, a życie w Sercu Jezusowym zamieni się wkrótce w życie wiecznej miłości i szczęścia? Że nawet największe cierpienia ciała skończą się kiedyś i zmartwychwstanie ono w chwale. Przez Serce Jezusowe chcę dążyć do życia, do zmartwychwstania.