Rozmyślanie na niedziela II tygodnia zwykłego
Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi».
„Oto Baranek, który gładzi grzechy”. Wszak lud garnął się do Jana, by otrzymać przebaczenie grzechów, czuje potrzebę rozgrzeszenia. Święty Jan chrzci, nawołując do pokuty, ale grzechów gładzić nie może. Aż oto przychodzi chwila, że może wskazać rzeszom Jezusa: Oto Ten jest, który zmaże wasze grzechy, On wielki, On potężny, do Niego idźcie. On Barankiem Bożym, On dobry, łagodny, do Niego możecie śmiało się zbliżyć, a On grzechy wasze zgładzi. Idźcie do Jezusa, nie do mnie, jam już niepotrzebny, do Niego spieszcie. I aby rzesze zachęcić do pójścia za Panem, przedstawia Go im tak słodko – oto Baranek łagodny, dobry, nikt się Go nie boi, oto Chrystus!