Rozmyślanie na piątek XXII tygodnia zwykłego
Modlitwa to zjednoczenie serca z Bogiem, to radosne i nieustanne obcowanie z Jezusem. Dusza wierna wszędzie widzi Jezusa i to jest jej siłą, jej szczęściem. Widzi Go w tabernakulum, dlatego szczęściem jest dla niej klęczeć u stóp ołtarza i wpatrywać się w cudowną postać Jezusa, którą tak dobrze zna z Ewangelii. Widzi Go we własnym sercu, gdy po Komunii świętej wraca do swoich obowiązków. Jezus jest w niej, a ona, kierując wzrok duszy do swego wnętrza, widzi tam Pana.
Dostrzega Jezusa również w swoich bliźnich, w których On mieszka dzięki swojej łasce. Widzi Go w dzieciach, nawet tych najbiedniejszych, w gościach (…) A także w radościach, przyjemnościach i w jasnych chwilach życia. Widzi Jezusa w krzyżach i cierpieniach. I wszędzie Go kocha, niezmiennie i zawsze. Jaka to cudowna łączność z Bogiem!
O, Jezu, błagam Cię o jedno: pozwól mi osiągnąć to ciągłe widzenie Ciebie. Niech każda radość wywoła we mnie akt wdzięczności, każda przykrość — akt poddania się Twojej woli, piękno przyrody – akt uwielbienia, a dobroć ludzi – akt miłości. To wszystko nie wymaga wiele czasu, a prowadzi do błogiego zjednoczenia z Tobą, mój Panie.