Rozmyślanie na środę III tygodnia zwykłego
Nauczał ich wiele w przypowieściach i mówił im w swojej nauce: «Słuchajcie: Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedno ziarno padło na drogę; i przyleciały ptaki, i wydziobały je. Inne padło na grunt skalisty, gdzie nie miało wiele ziemi, i wnet wzeszło, bo nie było głęboko w glebie. Lecz po wschodzie słońca przypaliło się i uschło, bo nie miało korzenia. Inne padło między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je, tak że nie wydało owocu. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i wydawały plon, wschodząc i rosnąc; a przynosiły plon trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny». I dodał: «Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!»
/Mk 4, 2-9/Dużo dobrego ziarna i zbawiennej nauki zasiewa nieustannie Boski Mistrz w naszych duszach. Pytajmy jednak samych siebie, jak to ziarno przyjmujemy i czy nie czynimy tego zbyt obojętnie. Niejednokrotnie słuchaliśmy słowa Bożego, lecz nie braliśmy go do serca, a wtedy zasiane ziarno ginęło w nas, a nauka szybko odchodziła w zapomnienie. Bywało też, że przyjmowaliśmy Bożą naukę i upomnienia jedynie powierzchownie, a przez lekkomyślność łatwo zapominaliśmy o dobrych natchnieniach i usłyszanych słowach. Przez krótką chwilę próbowaliśmy według nich żyć, lecz wkrótce traciliśmy je z pamięci. Zdarzało się również, że chętnie przyjmowaliśmy Boże ziarno, lecz niemal natychmiast oddawaliśmy się sprawom zewnętrznym, rzucając się w wir zajęć i zapominając o podjętych postanowieniach. Coraz wyraźniej jednak rozumiemy, że aby ziarno Boże mogło w nas wydać owoc, potrzebujemy pokoju, ciszy i wewnętrznego skupienia. Jezu, pomóż nam trwać w tej ciszy serca, abyśmy umieli korzystać z Twoich łask i wiernie kroczyć drogą, którą nam wskazujesz.