Rozmyślanie na piątek III tygodnia zwykłego
Jezus mówił do tłumów: «Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy, nasienie kiełkuje i rośnie, sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. Gdy zaś plon dojrzeje, zaraz zapuszcza sierp, bo pora już na żniwo».
/Mk 4, 26-29/Dobrze jest nam od czasu do czasu zajrzeć w głąb własnej duszy i postawić sobie pytania: jak korzystamy z łask, których Bóg tak hojnie nam udziela? Jaki plon wydały ziarna łaski Bożej, od dawna zasiewane w naszych sercach? Powinniśmy nieustannie czynić postępy w życiu duchowym, choćby były one powolne i małe. Być może potrzeba nam więcej skupienia, większej gotowości do chętnego dźwigania codziennych krzyży, więcej pogody ducha w trudnościach oraz pełniejszego poddania się woli Bożej.
U stóp Jezusa dawajmy sobie szczerą odpowiedź na te pytania. A jeśli nie dostrzegamy w sobie postępów, nie zniechęcajmy się, lecz tym gorliwiej podejmujmy pracę nad sobą. Braki w gorliwości naprawiajmy pokorą i uznaniem własnej nędzy. Skruszonym i uniżonym sercem dobry Pan Jezus nigdy nie wzgardzi.