Rozmyślanie na wtorek XXXII tygodnia zwykłego
«Czy okazuje wdzięczność słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”». /Łk 17, 10/
By nam służyć, Jezus wziął na siebie wszelkie trudy. By otworzyć nam drzwi Nieba – umarł za nas na krzyżu. A i teraz, w Sakramencie Miłości – czyż On nam nie służy? Dniem i nocą gotów jest nas przyjąć, pocieszać, oświecać, wskazywać drogę do cnoty, wysłuchiwać naszych próśb. Codziennie gotów jest dawać nam siebie na pokarm. A dlaczego, Jezu, pragniesz naszej służby? Czy Tobie, Panie nasz, ona coś daje? Czy Tobie potrzebna jest nasza służba? Nie, nie – my Jezusowi nie jesteśmy potrzebni! On sam w sobie wielki, potężny – jest źródłem wszelkiego szczęścia. Ale On na krzyżu cierpiał, by dać nam szczęście, i pragnie je dawać, ponieważ nas kocha. Dlatego wzywa nas do swojej służby, dlatego już tu, na ziemi, obiecuje tak wielką nagrodę za naszą nikłą, niewiele wartą służbę. I wielkie rzeczy uczyni w duszach, które Bogu przypisują wszystko, co w sobie mają dobrego.