Rozmyślanie na środę XXXII tygodnia zwykłego
Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, padł na twarz u Jego nóg i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: «Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?».
/Łk 17, 15-18/O, zajrzyjmy głęboko w nasze serca. Przez tyle lat Jezus nieustannie obdarza nas dobrodziejstwami. Jak my odpowiadamy na tę Miłość? Jaka jest nasza wdzięczność? O Jezu, jakżeś Ty dobry! Z jaką ufnością i głęboką wdzięcznością powinniśmy zbliżać się do Ciebie, trwać przy Tobie, pomimo naszej niegodności! Niechaj chwalimy Cię każdą myślą, każdym słowem i uczynkiem; każdą radością i każdym cierpieniem, całym naszym życiem i naszą śmiercią. Zawsze możemy Cię chwalić, bylebyśmy tylko pragnęli – chwalić Cię czystą i dobrą intencją, zasadą: „Wszystko dla Ciebie, nic dla siebie!”. Chwalić Ciebie, a sobą gardzić – tego pragniemy, Panie nasz, a Ty, prosimy, udziel nam łaski ku temu!