Rozmyślanie na niedzielę XXXIII tygodnia zwykłego
Duch ludzki, który czuje się wyższym ponad materię, szuka przestworzy, szuka tego, co nie przemija i z radością powtarza słowa Chrystusa Pana: „Skarbcie sobie skarby w niebie, gdzie ani rdza, ani mól nie psuje i gdzie złodzieje nie wykopują i nie kradną.” Tak, to nasza wielkość, to nasze szczęście, że ten nędzny człowiek, który jak „trawa polna, dziś jest, a jutro będzie w piec wrzucona” ma przed sobą horyzonty wieczności, do których wznosić się może.
A jak wprowadzić w to szare, a nieraz smutne życie doczesne promień wieczności? Nic łatwiejszego dla serca kochającego Pana – trzeba wprowadzić Boga w swe życie, trzeba Ci żyć Bogiem.
Żyjąc z Bogiem, z łatwością i umierać przyjdzie z Bogiem, a po życiu doczesnym z Bogiem na tym łez padole rozpoczniesz życie z Bogiem w krainie wiecznego szczęścia i wiecznej miłości.