Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości.
/Mt 9, 35/W duchu przyłączymy się do rzesz otaczających Zbawiciela. Ci ludzie nie wiedzą o Jezusie nic ponad to, że ma moc uzdrawiania, a jednak lgną do Niego, otaczają Go miłością i wiarą. I my powinnyśmy podobnie garnąć się do Dobrego Jezusa – my, które mamy obowiązek pocieszać Pana w opuszczeniu, w jakim Go ludzie pozostawiają. Jezus tu, w tabernakulum, przebywa dla nas; stąd nas naucza, pociesza i wzmacnia. O, powinnyśmy trwać przy Nim nieustannie, wszak On jest naszym wszystkim, On jest naszą radością, naszym szczęściem. Jakże piękne jest życie w łączności z Jezusem! Z Nim chcemy się modlić, a nasza modlitwa będzie żarliwsza i pobożniejsza. Z Nim pracować, a pracę wykonamy lepiej, sumiennie i z odwagą do niej przystąpimy. Z Nim radować się, a radość stanie się czysta i uświęcona. Z Nim cierpieć, a te cierpienia będą pełne zasług i nawet słodyczy. Z Nim działać w relacjach z bliźnimi, a te relacje staną się święte i przeniknięte Bogiem. O, Jezu, pragniemy być z Tobą na zawsze.