Rozmyślanie na Wigilię Bożego Narodzenia
Zachariasz, ojciec Jana, został napełniony Duchem Świętym i zaczął prorokować, mówiąc: «Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, bo lud swój nawiedził i wyzwolił, i wzbudził dla nas moc zbawczą…».
/Łk 1, 67-68/Zachariasz, po otrzymanej łasce przebaczenia, chwali Pana cudownym hymnem wdzięczności. Za łaski należy się Panu wdzięczność i uwielbienie. Umiemy prosić, szczególnie wtedy, gdy przyciska nas bieda. Prosimy gorąco, ale do wdzięczności i uwielbienia jesteśmy mniej skłonni. A dlaczego? Ponieważ jesteśmy samolubni, bardziej zajęci sobą aniżeli Bogiem, bardziej dbamy o to, by nam było dobrze, niż o to, by Bóg był uwielbiony i chwalony.
Jezu nasz, wiemy, że musimy prosić, Ty sam nas do tego zachęcasz, ale za każdą otrzymaną łaskę chcemy zawsze gorąco i serdecznie dziękować, a od wdzięczności przechodzić do chwalenia, do uwielbienia Ciebie, do zapominania o sobie. Pragniemy zapomnieć o sobie, wielbić Pana i pożądać Go, zatapiać się i zanurzać całkowicie w Tobie, Panu i Zbawicielu naszym!