Rozmyślanie na czwartek IV tygodnia Wielkiego Postu
Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został młody Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego Rodzice.
/Łk 2, 42 – 43/Kontemplując życie świętego Józefa, uświadamiamy sobie głębię jego wierności i bezgraniczne oddanie służbie Bożej. Jego pielgrzymka do Jerozolimy, podjęta mimo trudów podróży i ograniczeń wynikających z ubóstwa, stanowią wymowny przykład poświęcenia. Czyż nie jest to dla nas wezwanie do refleksji nad własną wiernością w praktykach duchowych? Święty Józef uczy nas, że pierwszym wyrazem miłości do Boga jest modlitwa i zjednoczenie z Nim. Przypomina, że choć istnieją ważne obowiązki, które mogą nas czasowo odwieść od modlitwy, nigdy nie powinniśmy zaniedbywać duchowej formacji z powodu lenistwa czy egoizmu. Wierność Bogu, podobnie jak u świętego Józefa, wymaga od nas wytrwałości i przezwyciężania trudności.
Przyglądając się jego trosce o Maryję i Jezusa podczas pielgrzymki, dostrzegamy jego ojcowską miłość i odpowiedzialność za Jezusa i Maryję. Czy pamiętamy o wdzięczności jaką winniśmy żywić wobec tego świętego Patrona? Czy szukamy jego opieki i staramy się naśladować jego cnoty? W naszej codzienności, pełnej potrzeb i wyzwań, opieka świętego Józefa jest nam szczególnie potrzebna. Z ufnością powinniśmy oddawać się pod jego przewodnictwo. Niech nas strzeże, broni i wyprasza nam coraz gorętszą miłość do Jezusa i Maryi. Uczmy się od niego wierności, oddania i troskliwej miłości w naszej własnej pielgrzymce wiary.