Rozmyślanie na czwartek V tygodnia Wielkiego Postu
Odpowiedział Jezus: «Jeżeli Ja sam siebie otaczam chwałą, chwała moja jest niczym. Ale jest Ojciec mój, co otacza Mnie chwałą, o którym wy mówicie: «Jest naszym Bogiem». Lecz wy Go nie poznaliście. Ja Go jednak znam. Gdybym powiedział, że Go nie znam, byłbym podobnie jak wy kłamcą. Ale Ja Go znam i słowo Jego zachowuję».
/J 8, 54-55/Chrystus z odwagą wyznaje swoją Boską tożsamość, wiedząc, że ta prawda zaprowadzi Go na Golgotę, w ręce bezlitosnych oprawców. Jezus nie cofa się przed prawdą, pragnąc, byśmy Go poznali i z całego serca umiłowali. Jego wierność prawdzie, choć prowadzi Go ku męczeństwu, jest dla nas najwyższym przykładem. A my, czy zawsze mamy odwagę przyznać się do Chrystusa – nie tylko słowami, lecz przede wszystkim naszymi czynami, całym naszym życiem? Jeśli naprawdę należymy do Chrystusa, nasze życie musi być nieustannym podążaniem za Jego wolą, bez względu na to, czy wiedzie nas ona przez radości Taboru, czy przez cierpienia Kalwarii, przez chwile uniesień, czy przez trudy i przeciwności losu.
Jezu, pragnę żyć dla Ciebie! Niech moje spojrzenie będzie nieustannie utkwione w Tobie, a moje życie będzie wiernym odzwierciedleniem Twojej świętej woli.