Rozmyślanie na piątek V tygodnia Wielkiego Postu
«Jeżeli Pismo nazwało bogami tych, do których skierowano słowo Boże – a Pisma nie można odrzucić – to czemu wy o Tym, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, mówicie: „Bluźnisz”, dlatego że powiedziałem: «Jestem Synem Bożym»? Jeżeli nie dokonuję dzieł mojego Ojca, to Mi nie wierzcie! Jeżeli jednak dokonuję, to choć nie wierzylibyście Mi, wierzcie moim dziełom, abyście poznali i wiedzieli, że Ojciec jest we Mnie, a Ja w Ojcu».
/J 10, 34-38/Chrystus przyszedł, aby objawić światu prawdę i wypełnił tę misję, nie zważając na konsekwencje. Za głoszenie prawdy został niesłusznie oskarżony o bluźnierstwo i skazany na śmierć. Z pokorą zbadajmy nasze serca i sumienia: Jak traktujemy prawdę? Czy jest dla nas najcenniejszym skarbem? Czy zdarza się, że dla wygody, unikając odpowiedzialności, naginamy prawdę lub ją pomijamy? Czy pozwalamy sobie na małe kłamstwa? Czy pamiętamy, że Pan Jezus, aby dać nam poznać prawdę, podpisał na siebie wyrok śmierci?
O Jezu, Ty uczysz mnie, aby cenić prawdę ponad wszystko, by stała się fundamentem mojego życia i by nigdy od niej nie odstępować. Niech moje życie, w każdym słowie, myśli i czynie, promieniuje Twoim światłem. Z Twoją łaską pragnę trwać w pełnej gotowości na wszelkie trudności, upokorzenia, a nawet ofiarę, byleby nigdy nie zdradzić prawdy, która prowadzi mnie do zbawienia.