Rozmyślanie na czwartek XIX tygodnia zwykłego
Wtedy pan jego, wezwawszy go, rzekł mu: „Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?” /Mt 18, 32-33/
Czyż ja, nieraz tak surowa wobec drobnych słabości innych, nie powinnam uczyć się od Ciebie, Jezu, dobroci, łagodności i wyrozumiałości? Jak łatwo potrafię się obrazić z byle powodu! O, gdybym uczyła się od Ciebie, Jezu, jak być dobrą i wyrozumiałą dla wszystkich, jak odpłacać dobrem nawet za jedno słowo! Powinnam pamiętać, że nikt bliski nie czyni mi zła umyślnie. Ktoś może zapomnieć się, zranić mnie bezwiednie, w rozdrażnieniu — ale nie ze złej woli. Dlatego zawsze powinnam odpowiadać dobrocią, być pełna miłości i łagodności wobec wszystkich. Muszę wytrwale walczyć z własną szorstkością i skłonnością do obrażania się!
Jezu, Ty, który z tak wielką miłością odnosiłeś się nawet do Judasza — spraw, abym i ja, z miłości ku Tobie, nauczyła się być dobrą, bardzo dobrą dla innych. I to zawsze — nawet wtedy, gdy ktoś jest dla mnie przykry. Dobrocią postaram się rozbroić go i pociągnąć ku sobie.