Rozmyślanie na środę XIV tygodnia zwykłego
Tych to Dwunastu wysłał Jezus i dał im takie wskazania: „Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego. Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie”.
/Mt 10, 5-7/Od tej chwili mają stać się apostołami — mają głosić światu, że Bóg stał się człowiekiem, że zstąpił na naszą biedną ziemię, aby zbawić upadłą ludzkość. Ich zadanie było trudne, ale zrozumieli swoje powołanie: mają szerzyć wiarę i przynosić chwałę Bogu. Opuścili wszystko dla Niego. Nie służyli Bogu dla własnej pociechy, lecz z miłości do Niego samego, z sercem zwróconym ku Jego woli.
Panie Jezu, i ja pragnę być Twoim apostołem — chcę służyć Tobie, głosząc Twoją chwałę i pracując dla Ciebie, z sercem przejętym modlitwą: „Przyjdź Królestwo Twoje”.
Tylko jedno powinno zajmować moje serce: chwała Boga. Tylko jedno powinno mnie naprawdę cieszyć: to, co przynosi Jemu uwielbienie. I tylko jedno powinno mnie boleć: gdy świat sprzeciwia się Bogu.
Czy rzeczywiście tak jest w moim życiu? Czy sprawy Boże obchodzą mnie bardziej niż moje własne? Czy naprawdę dla nich żyję, czy może raczej trwam w zamknięciu na to, co Boże, skupiony na sobie i swoich sprawach?