Rozmyślanie na poniedziałek XXXI tygodnia zwykłego
Jezus powiedział do pewnego przywódcy faryzeuszów, który Go zaprosił: «Gdy wydajesz obiad albo wieczerzę, nie zapraszaj swoich przyjaciół ani braci, ani krewnych, ani zamożnych sąsiadów, aby cię i oni nawzajem nie zaprosili, i miałbyś odpłatę. Lecz kiedy urządzasz przyjęcie, zaproś ubogich, ułomnych, chromych i niewidomych. A będziesz szczęśliwy, ponieważ nie mają czym tobie się odwdzięczyć; odpłatę bowiem otrzymasz przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych».
/Łk 14, 12-14/O, żebyśmy o tym pamiętali! Słowa Jezusa i na nas się sprawdzają. Bóg będzie miał staranie o nas, jeżeli na to zasłużymy miłością i zgodą pomiędzy sobą. I dalej – starajmy się naśladować dobroć Jezusa. Właśnie przez tę dobroć, która pamięta nie tylko o duszy, ale i o potrzebach ciała, pociągamy serca do Boga. Wszak Jezus daje nam przykład tej dobroci, więc czy nie powinniśmy naśladować tego dobrego Pana, Ojca i Przyjaciela apostołów – naszego Jezusa? O Jezu, żebyśmy i my nauczyli się od Ciebie tej delikatności serca, która tak bardzo ułatwia stosunki z bliźnimi! Dobre serce umie wyczuwać potrzeby drugiego serca, które pragnie dobrego słowa w chwili ciemności duchowych, gdy może droga przed nim jest nieznana, gdy chce dobrze, ale nie wie, jak się do tego zabrać.
O Jezu, naucz nas delikatnie i bez przesady wypowiadać to słowo pociechy, które dla innych jest zachętą i niewinną radością!