Przełożona Generalna M. Jolanta Olech

Przełożona Generalna M. Jolanta Olech

Przełożona Generalna
Matka Jolanta Olech (1995-2007)

M. Jolanta Olech - urodziła się 21 lipca 1940 roku. Ukończyła studia na Wydziale Filozofii – sekcja socjologii Uniwersytetu Warszawskiego w 1964 roku, broniąc pracy magisterskiej z socjologii moralności pod kierunkiem prof. Marii Ossowskiej. W 1962 roku podjęła pracę w Ośrodku Adopcyjno-Opiekuńczym TPD w Warszawie, gdzie osobą, wokół której skupiały się inspiracje duchowe i społeczne, była śp. Teresa Strzembosz. W 1967 roku została przyjęta do Zgromadzenia Sióstr Urszulanek SJK, kontynuując pracę w Ośrodku. We wrześniu 1968 wyjechała na polecenie przełożonych do Rzymu, gdzie po odbytym nowicjacie złożyła pierwsze śluby zakonne. Okres junioratu przeżyła w Rzymie, podejmując studia zaoczne z teologii i kursy prawa kanonicznego, organizowane przez Stolicę Apostolską. W dniu 15 sierpnia 1973 roku złożyła śluby wieczyste w Pniewach, a w miesiąc później została skierowana do pracy w Delegacji i Nuncjaturze Apostolskiej w Skandynawii, z siedzibą w Danii.

W Skandynawii pracowała jako sekretarka Delegacji i Nuncjatury do 1980 roku. Równocześnie w czasie Kapituły Generalnej w 1976 roku została wybrana IV asystentką generalną. Szczególnym zadaniem, zleconym jej przez przełożoną generalną, był kontakt z krajami Ameryki Łacińskiej: z Argentyną i Brazylią. Odwiedzała te kraje przez wiele lat każdego roku. W 1980 roku, po wycofaniu sióstr z Nuncjatury, matka generalna Andrzeja Górska skierowała ją do Rzymu, mianując przełożoną domu generalnego. Została jednocześnie przewodniczącą komisji, mającej przygotować ostateczną redakcję Konstytucji Zgromadzenia po okresie posoborowej rewizji.

W czasie Kapituły Generalnej w 1983 roku została wybrana sekretarką generalną w zarządzie kierowanym przez m. Urszulę Frankiewicz. Oznaczało to powrót do Polski. Poza kontynuacją prac nad ostateczną redakcją Konstytucji i przygotowaniem ich do aprobaty Stolicy Apostolskiej, a następnie czuwaniem nad tłumaczeniami Konstytucji na języki krajów, w których Zgromadzenie jest obecne, powierzono jej przewodniczenie komisji formacyjnej i przygotowanie sióstr do ślubów wieczystych. Weszła też w skład Komisji Formacyjnej przy Konsulcie Konferencji Przełożonych Wyższych w Polsce. Kontynuowała troskę o kraje Ameryki Łacińskiej i o Finlandię. W 1989 roku była odpowiedzialna za organizację translacji relikwii bł. Urszuli Ledóchowskiej z Rzymu do Pniew i mianowanym przez Wikariat Rzymu kustoszem relikwii.

Podczas Kapituły w 1989 roku została wybrana pierwszą asystentką przełożonej generalnej i kontynuowała w ogólnym zarysie poprzednie zadania.

W 1995 roku na XIII Kapitule Generalnej została wybrana siódmą przełożoną generalną Zgromadzenia. W kilka miesięcy po tym wyborze została wybrana przewodniczącą Konferencji Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w Polsce.

Do najważniejszych wydarzeń tego okresu należy przede wszystkim kanonizacja św. Urszuli Ledóchowskiej (18 maja 2003 roku). Trzeba też przypomnieć I Synod Urszulanek SJK w 1999 roku, rozpoczęcie pracy urszulanek na Białorusi (1996) i na Filipinach (2003), dynamiczny rozwój wspólnot w Tanzanii i codzienną troskę o rozwój duchowy i misję Zgromadzenia w wierności charyzmatowi Matki Założycielki.

Dużą część czasu pochłaniała jej praca międzyzakonna (ponad 11 lat przewodniczenia Konferencji) i zadania na płaszczyźnie kościelnej: w Komisjach Episkopatu ds. Życia Konsekrowanego i w Komisji Mieszanej, w Synodzie Plenarnym w Polsce; udział w dwóch Synodach w Rzymie: II Synodzie dla Europy (1999) i Synodzie Zwyczajnym o posłudze biskupów (2001); udział w pracach Międzynarodowej Unii Przełożonych Generalnych jako delegatka regionalna z Polski (1996-2007), uczestniczenie w pracach Unii Konferencji Przełożonych Wyższych Europy.

W 2006 roku została mianowana na okres 5 lat, jako pierwsza zakonnica z Polski, konsultorką Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, a w Polsce – konsultorką Komisji Episkopatu Polski ds. Życia Konsekrowanego. W związku z tymi obowiązkami uczestniczyła w licznych spotkaniach o charakterze międzynarodowym, między innymi w I Światowym Kongresie Życia Konsekrowanego w Rzymie. Ma na swoim koncie liczne publikacje i opracowania, odnoszące się przede wszystkim do życia konsekrowanego i własnego Zgromadzenia.

W dniu 24 sierpnia 2007 roku zakończyła swój mandat jako przełożona generalna. W dniu 18 września przekazała – zgodnie ze Statutami – przewodniczenie Konferencji Przełożonych Wyższych swej zastępczyni. W kwietniu 2008 roku została mianowana sekretarką generalną Konferencji Przełożonych Wyższych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w Polsce.

Artykuły m. Jolanty Olech...


Warszawa, Wielkanoc 2007

"Nie ma Go tutaj. Zmartwychwstał"
(Łk 24,6)

Kochane Siostry,

"Dwaj mężczyźni w lśniących szatach" oznajmili niewiastom, które przyszły do grobu Umęczonego Jezusa: "Nie ma Go tutaj. Zmartwychwstał! One zaś przypomniały sobie Jego słowa" i pobiegły do Apostołów, aby podzielić się radosną wieścią, że stało się tak, jak zapowiedział, że zmartwychwstał! Uwierzyły i pragnęły dzielić tę radość z innymi...

Wielki Post
Warszawa, 16 lutego 2007



Kochane Siostry,

Za kilka dni rozpoczynamy okres Wielkiego Postu, przygotowanie do przeżycia na nowo najważniejszej tajemnicy w chrześcijaństwie - Tajemnicy Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Pana naszego Jezusa Chrystusa. Dla nas, urszulanek Serca Jezusa Konającego, jest to czas, można powiedzieć, charyzmatyczny, tak ściśle bowiem związany z duchowością Zgromadzenia. Jeśli w "Tajemnicy Serca Jezusa Konającego na krzyżu dla naszego zbawienia rodzi się i dojrzewa - jak mówi "List synodalny" z 1999 roku - urszulanka SJK", to liturgiczny okres Wielkiego Postu i Wielkanocy jest tym "czasem zbawczym" dla każdej z nas, w którym - w sposób szczególnie świadomy - odnawiamy, umacniamy i ożywiamy we współpracy z łaską nasze osobiste, oblubieńcze związanie z Chrystusem, aby "iść i przynosić owoc, i by owoc ten trwał".

Boże NarodzenieBoże Narodzenie 2006

Maryja i Józef zatopieni są w morzu miłości Bożej.
Jezusa, Boga swojego, mają przy sobie,
czegóż im więcej brakować może?

Jego kochać, przy Nim zawsze być, dla Niego żyć,
dla Niego umierać, cierpieć, pracować
tak, jak On chce - niczego więcej nie pragnę.
Matko moja jedyna, żebym mogła od Ciebie
nauczyć się nie szukać niczego, tylko Boga.

(św. Urszula Ledóchowska, medytacje grudniowe)
Warszawa, 5 grudnia 2006

Tanzania

Kochane Siostry,

Chciałabym w tym liście napisać Siostrom o podróży do Tanzanii, którą odbyłyśmy z s. Gulią Esposito w dniach od 30 października do 20 listopada tego roku, i o spotkaniach z tamtejszymi Siostrami.

Nominacja m. Jolanty Olech na konsultorkę KIŻKiSŻA - list kard. Franca Rodé

Nominacja m. Jolanty Olech na konsultorkę KIŻKiSŻA - list kard. Angelo Sodano

Kochane Siostry,


przesyłam serdeczne pozdrowienia w nowym roku pracy. Co prawda, dopiero dwa tygodnie września poza nami, ale, jak sądzę, wszędzie już wspólnoty nasze rozpoczęły normalny rytm życia i działania. Szczęść Boże wszystkim Siostrom i każdej wspólnocie.

 
Warszawa, 20 czerwca 2006


Kochane Siostry,

za kilka dni będziemy świętowały uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, święto patronalne naszego Zgromadzenia. Medytacje czerwcowe przygotowują nas do tego święta. Przypominają, że w naszej duchowości związanie z tą tajemnicą powinno owocować pewnością ufności, która z całym spokojem głębokiego przekonania spodziewa się wszystkiego od Najświętszego Serca Jezusowego (św. Urszula, Testament, Prośba I). I dlatego nie tylko w tym dniu, ale zawsze kierujmy z przekonaniem do Bożego Serca tę prośbę:

Wielkanoc 2006: Chrystus prawdziwie zmartwychwstał!

Tak bowiem Bóg umiłował świat,
że Syna swego Jednorodzonego dał,
aby każdy, kto w Niego wierzy, (...)
miał życie wieczne.
(J 3,16)

Wizyta u sióstr w Tagaytay

Tagaytay - Rzym, 29 marca 2006


Kochane Siostry,
sądzę, że w najbliższym czasie trudno będzie przygotować następny numer Szarego Posłańca, dlatego też pragnę tą drogą opowiedzieć Siostrom o podróży na Filipiny. Wspólnota w Tagaytay to nasze najmłodsze "dziecko", należy im się więc szczególna uwaga i troska.

Strona 1 z 2