×

Ostrzeżenie

JUser::_load: Nie można załadować danych użytkownika o ID: 62.

Przełożona generalna m. Jolanta Olech

Przełożona generalna m. Jolanta Olech

Przełożona generalna matka Jolanta Olech (1995-2007)

M. Jolanta Olech - urodziła się 21 lipca 1940 roku. Ukończyła studia na Wydziale Filozofii – sekcja socjologii Uniwersytetu Warszawskiego w 1964 roku, broniąc pracy magisterskiej z socjologii moralności pod kierunkiem prof. Marii Ossowskiej. W 1962 roku podjęła pracę w Ośrodku Adopcyjno-Opiekuńczym TPD w Warszawie, gdzie osobą, wokół której skupiały się inspiracje duchowe i społeczne, była śp. Teresa Strzembosz. W 1967 roku została przyjęta do Zgromadzenia Sióstr Urszulanek SJK, kontynuując pracę w Ośrodku. We wrześniu 1968 wyjechała na polecenie przełożonych do Rzymu, gdzie po odbytym nowicjacie złożyła pierwsze śluby zakonne. Okres junioratu przeżyła w Rzymie, podejmując studia zaoczne z teologii i kursy prawa kanonicznego, organizowane przez Stolicę Apostolską. W dniu 15 sierpnia 1973 roku złożyła śluby wieczyste w Pniewach, a w miesiąc później została skierowana do pracy w Delegacji i Nuncjaturze Apostolskiej w Skandynawii, z siedzibą w Danii.

W Skandynawii pracowała jako sekretarka Delegacji i Nuncjatury do 1980 roku. Równocześnie w czasie Kapituły Generalnej w 1976 roku została wybrana IV asystentką generalną. Szczególnym zadaniem, zleconym jej przez przełożoną generalną, był kontakt z krajami Ameryki Łacińskiej: z Argentyną i Brazylią. Odwiedzała te kraje przez wiele lat każdego roku. W 1980 roku, po wycofaniu sióstr z Nuncjatury, matka generalna Andrzeja Górska skierowała ją do Rzymu, mianując przełożoną domu generalnego. Została jednocześnie przewodniczącą komisji, mającej przygotować ostateczną redakcję Konstytucji Zgromadzenia po okresie posoborowej rewizji.

W czasie Kapituły Generalnej w 1983 roku została wybrana sekretarką generalną w zarządzie kierowanym przez m. Urszulę Frankiewicz. Oznaczało to powrót do Polski. Poza kontynuacją prac nad ostateczną redakcją Konstytucji i przygotowaniem ich do aprobaty Stolicy Apostolskiej, a następnie czuwaniem nad tłumaczeniami Konstytucji na języki krajów, w których Zgromadzenie jest obecne, powierzono jej przewodniczenie komisji formacyjnej i przygotowanie sióstr do ślubów wieczystych. Weszła też w skład Komisji Formacyjnej przy Konsulcie Konferencji Przełożonych Wyższych w Polsce. Kontynuowała troskę o kraje Ameryki Łacińskiej i o Finlandię. W 1989 roku była odpowiedzialna za organizację translacji relikwii bł. Urszuli Ledóchowskiej z Rzymu do Pniew i mianowanym przez Wikariat Rzymu kustoszem relikwii.

Podczas Kapituły w 1989 roku została wybrana pierwszą asystentką przełożonej generalnej i kontynuowała w ogólnym zarysie poprzednie zadania.

W 1995 roku na XIII Kapitule Generalnej została wybrana siódmą przełożoną generalną Zgromadzenia. W kilka miesięcy po tym wyborze została wybrana przewodniczącą Konferencji Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w Polsce.

Do najważniejszych wydarzeń tego okresu należy przede wszystkim kanonizacja św. Urszuli Ledóchowskiej (18 maja 2003 roku). Trzeba też przypomnieć I Synod Urszulanek SJK w 1999 roku, rozpoczęcie pracy urszulanek na Białorusi (1996) i na Filipinach (2003), dynamiczny rozwój wspólnot w Tanzanii i codzienną troskę o rozwój duchowy i misję Zgromadzenia w wierności charyzmatowi Matki Założycielki.

Dużą część czasu pochłaniała jej praca międzyzakonna (ponad 11 lat przewodniczenia Konferencji) i zadania na płaszczyźnie kościelnej: w Komisjach Episkopatu ds. Życia Konsekrowanego i w Komisji Mieszanej, w Synodzie Plenarnym w Polsce; udział w dwóch Synodach w Rzymie: II Synodzie dla Europy (1999) i Synodzie Zwyczajnym o posłudze biskupów (2001); udział w pracach Międzynarodowej Unii Przełożonych Generalnych jako delegatka regionalna z Polski (1996-2007), uczestniczenie w pracach Unii Konferencji Przełożonych Wyższych Europy.

W 2006 roku została mianowana na okres 5 lat, jako pierwsza zakonnica z Polski, konsultorką Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, a w Polsce – konsultorką Komisji Episkopatu Polski ds. Życia Konsekrowanego. W związku z tymi obowiązkami uczestniczyła w licznych spotkaniach o charakterze międzynarodowym, między innymi w I Światowym Kongresie Życia Konsekrowanego w Rzymie. Ma na swoim koncie liczne publikacje i opracowania, odnoszące się przede wszystkim do życia konsekrowanego i własnego Zgromadzenia.

W dniu 24 sierpnia 2007 roku zakończyła swój mandat jako przełożona generalna. W dniu 18 września przekazała – zgodnie ze Statutami – przewodniczenie Konferencji Przełożonych Wyższych swej zastępczyni. W kwietniu 2008 roku została mianowana sekretarką generalną Konferencji Przełożonych Wyższych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w Polsce.

Artykuły m. Jolanty Olech...


S. Olech: warsztaty dla Kościoła na czasy trudne

IDK[1] 5 czerwca 2020

Czas epidemii to doświadczenie tego, że można żyć wiarą, jeśli jest częścią mej egzystencji, w prostocie, bez rozbudowanych struktur i zbyt dużej ilości „podpórek” - stwierdza s. Jolanta Olech, USJK. W odpowiedzi na ankietę KAI o Kościele w Polsce wobec epidemii koronawirusa urszulanka uważa, że obecny czas to swoiste warsztaty dla Kościoła na czasy trudne...

Nominacja m. Jolanty Olech na konsultorkę KIŻKiSŻA - list kard. Franca Rodé

Nominacja m. Jolanty Olech na konsultorkę KIŻKiSŻA - list kard. Angelo Sodano

 
Warszawa, 20 czerwca 2006


Kochane Siostry,

za kilka dni będziemy świętowały uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, święto patronalne naszego Zgromadzenia. Medytacje czerwcowe przygotowują nas do tego święta. Przypominają, że w naszej duchowości związanie z tą tajemnicą powinno owocować pewnością ufności, która z całym spokojem głębokiego przekonania spodziewa się wszystkiego od Najświętszego Serca Jezusowego (św. Urszula, Testament, Prośba I). I dlatego nie tylko w tym dniu, ale zawsze kierujmy z przekonaniem do Bożego Serca tę prośbę:

Wizyta u sióstr w Tagaytay

Tagaytay - Rzym, 29 marca 2006


Kochane Siostry,
sądzę, że w najbliższym czasie trudno będzie przygotować następny numer Szarego Posłańca, dlatego też pragnę tą drogą opowiedzieć Siostrom o podróży na Filipiny. Wspólnota w Tagaytay to nasze najmłodsze "dziecko", należy im się więc szczególna uwaga i troska.

czwartek, 17 marzec 2011 21:25

List z 22.02.2006r.

List przełożonej generalnej m. Jolanty Olech do Zgromadzenia

Warszawa, 22 lutego 2006

Kochane Siostry,

Pozdrawiam serdecznie każdą z Sióstr u progu Wielkiego Postu, czasu tak bliskiego wierzącym w Jezusa Chrystusa, a szczególnie nam, poświęconym kontemplacji Jego Konającego Serca. I serdecznie zachęcam, abyśmy słowem, czynem i przykładem osobistym wspomagały się wzajemnie w "wewnętrznej pielgrzymce do Tego, który jest źródłem miłosierdzia. Jest to pielgrzymka po pustyni naszego ubóstwa, w której On sam nam towarzyszy, wspierając nas w drodze ku radości Wielkiej Nocy"1. Dla urszulanki SJK ta pielgrzymka jest czasem wewnętrznej przemiany, odnowieniem łaski chrztu świętego i konsekracji zakonnej, a także czasem pokuty i wzmożonej troski o innych.

czwartek, 17 marzec 2011 21:22

List do Zgromadzenia z 12.09.2005 r.

Kochane Siostry,


Serdecznie Siostry pozdrawiam u progu nowego roku pracy (przynajmniej na północnej półkuli, gdzie jest nas większość). Okres letni minął szybko. Dla tak wielu z nas był bardzo intensywny i bogaty. Nie zabrakło też istotnych wydarzeń w całym Kościele, zarówno powszechnym, jak i lokalnym, oraz w świecie. Żyjemy prawdziwie w bogatych czasach, a pośrednictwo mediów sprawia, że czasem trudno jest ogarnąć ogrom informacji, a jeszcze trudniej przeżyć do głębi te przesłania, które najważniejsze wydarzenia niosą.

Windsor (Kanada), 19 kwietnia 2005


Kochane Siostry,

Habemus Papam! Dzisiaj po półtoradniowym konklawe Kolegium Kardynalskie wybrało Papieża, który przyjął imię Benedykta XVI.

Ksiądz kard. Joseph Ratzinger, dziś - Benedykt XVI - był bardzo bliskim współpracownikiem zmarłego Ojca Świętego Jana Pawła II i jest znany całemu światu jako doskonały naukowiec i teolog, zdecydowany obrońca depozytu wiary, głęboki znawca problemów i dylematów współczesnego świata i współczesnej kultury. Jesteśmy pewni, że Duch Święty dał Kościołowi odpowiedniego człowieka na te właśnie czasy. Przyjęte imię - choć prawdziwe motywy zna tylko sam Papież - spontanicznie kieruje nasze myśli ku św. Benedyktowi, Patronowi Europy i jednemu z twórców chrześcijańskich korzeni naszej cywilizacji.

Warszawa, 12 kwietnia 2005


Kochane Siostry,

Jesteśmy jeszcze pełne przeżyć i wzruszeń, związanych z odejściem do Domu Ojca Papieża Jana Pawła II. Mogłyśmy naszymi oczami oglądać wspaniałą katechezę o świadectwie człowieka, oddanego Bogu i ludziom, konsekwentnie, do końca; o świadectwie chrześcijańskiej wiary, nadziei i miłości. Oglądaliśmy i uczestniczyliśmy w wielkich dziełach Pańskich, które dzięki tej katechezie dokonywały się w całym świecie, w poszczególnych ludziach, w mediach. „Zmarły Papież, który nadal przemawia...” Te słowa jednego z włoskich komentatorów telewizyjnych oddają bardzo dobrze treść wydarzeń ostatnich dni. A Rzym, jak napisał jeden z dzienników, w całej swej historii nie przeżył wydarzeń takich, jakie przyniósł ostatni tydzień. Trzeba też z najwyższym uznaniem powiedzieć, że wszyscy, władze państwowe i samorządowe, służby porządkowe, policja i wojsko, a także zwykli ludzie Rzymu okazali wielką kulturę, zdolności organizacyjne i po prostu miłość do „swego Papieża”.